PL EN

Andrzej Kijowski

Fot. T. Kijowski

Andrzej Kijowski

Dziecko przez ptaka przyniesione

posłuchaj
Czyta Łukasz Dębski, nagranie zrealizowane we współpracy ze Stowarzyszeniem Radiofonia
przeczytaj

Planty: bzy, kasztany, czasem pomnik, dzieci krzyczą, starcy drzemią. Za drzewami stare miasto: przez gałęzie nagie świta stara  cegła – wrzos przekwitły czy dzikie wino, albo buk – takim kolorem cegła świta – i miedź nierówno zzieleniała jak staw tatrzański – miedź w kaskadach dachów stromych, w dzwonnic ostrzach, w kopułach lekko uwiązanych, jak atłasowe abażury. A z drugiej strony: kariatydy, atlasy z gipsu i amorki pod brzuchatymi balkonami; miką błyszczący stary tynk i sztuczny marmur na portalach; bramy od pokostu lśniące, i do białości wyczyszczone klamki, tabliczki; w oknach tiul, koronki, palmy, konfitury, koty w poduszkach, ptaszki w klatkach i barometry z zakonnikiem, który spod daszka nie wychodzi, bo niż jest wieczny w naszym mieście.

zwiń

Andrzej Kijowski

(pseudonim Dedal, 1928-1985) – jeden z najwybitniejszych przedstawicielem krakowskiej szkoły krytyki literackiej, działacz opozycyjny w PRLu. Uczeń Kazimierza Wyki i przyjaciel Jana Błońskiego. Jako dziecko ciężko chorował na cholerę. Jak sam twierdzi, przeżył dzięki „cudowi” – gdy lekarze nie widzieli już dla niego nadziei, jego matce miała ukazać się Najświętsza Panienka, które rozkazała podać umierającemu chłopcu kieliszek koniaku. Lekarstwo okazało się zbawienne. Pisał dla „Przeglądu Kulturalnego” i „Tygodnika Powszechnego”, był wieloletnim redaktorem „Twórczości”. Do historii przeszły słynne Kroniki Dedala. W 1968 roku po zdjęciu ze sceny Dziadów Kazimierza Dejmka napisał znaną rezolucję pisarzy przeciwko cenzurze. (ms)

 

zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej