PL EN

Eva Hoffman

Eva Hoffman z rodzicami, zdjęcie udostępnione dzięki http://www.eilatgordinlevitan.com/

Eva Hoffman

Zagubione w przekładzie

posłuchaj
przeczytaj

Fragmenty z Eva Hoffman, Zagubione w przekładzie, 1995, tłum. Michał Ronikier

Jest kwiecień 1959 roku. Stoję przy barierce na górnym pokładzie „Batorego” i czuję, że moje życie się kończy. Patrzę na zgromadzony na nadbrzeżu tłum, jak zawsze obserwujący wyjście statku z Gdyni – tłum, który nagle i nieodwracalnie znalazł się po drugiej stronie – i mam ochotę wyrwać się stąd, pobiec z powrotem w kierunku wyglądających tak swojsko, podnieconych, machających rękami i wznoszących okrzyki ludzi. Nie mogę uwierzyć, że wszystko to zostawiamy za sobą, ale tak jest. Mam trzynaście lat, a my udajemy się na emigrację. Pojęcie to jest dla mnie tak miażdżąco nieodwołalne, jakby oznaczało koniec świata. (…) w tej chwili wypełniona jestem po brzegi wszystkim, co mam utracić: wspomnieniami o Krakowie, który kochałam tak, jak kocha się drugą osobę, (…) o rozmowach i wyprawach odbywanych z przyjaciółmi. Patrząc w przód, natrafiam na wielką, zimną pustkę – zaciemnienie czy może raczej lukę w wyobraźni, jakby obiektyw aparatu fotograficznego zatrzasnął się nagle lub jakby ktoś przykrył przyszłość ciężką zasłoną. (…)

Wiele lat później, na pewnym snobistycznym przyjęciu w Nowym Jorku, spotkałam kobietę, która powiedziała mi, że przeżyła zaczarowane dzieciństwo. Jej ojciec był wysoko postawionym dyplomatą w pewnym azjatyckim kraju, więc dorastała w atmosferze wystawnej elegancji, otoczona uprzejmą służbą, będąc obiektem delikatnych komplementów starszych panów. Nic dziwnego – mówiła – że kiedy ten etap jej życia dobiegł końca, miała, w wieku trzynastu lat, uczucie, iż wygnano ją z raju, którego odtąd stale poszukiwała.

Nic dziwnego. Ale dziwne jest, z czego można zbudować sobie raj. Powiedziałam jej, że spędziłam dzieciństwo w nędznym krakowskim mieszkanku, tłocząc się w trzech skromnych pokojach z czterema innymi osobami; upłynęło ono w atmosferze kłótni, ponurych rozważań politycznych, wspomnień o wojennych cierpieniach i codziennej walki o byt. A jednak, kiedy nadeszła pora wyjazdu, ja również czułam, że wyrzucano mnie ze szczęśliwego i bezpiecznego Raju. …

Fragmenty z Eva Hoffman, Zagubione w przekładzie, 1995, tłum. Michał Ronikier

zwiń

Eva Hoffman

Z domu Wydra (ur. 1 VII 1945, Kraków) pisarka, dziennikarka, autorka wielce cenionego bestsellera Lost in Translation: A Life in a New Language (1989; Zagubione w przekładzie, 1995), “pierwszej postmodernistycznej autobiografii napisanej po angielsku przez emigranta z komunistycznego kraju” (Katarzyna Marciniak). Jej dzieła Shtetl: The Life and Death of a Small Town and the World of Polish Jews (1997; Sztetl. Świat Żydów polskich, 2001) oraz After Such Knowledge: Memory, History and the Holocaust (2004) są ważnymi pozycjami w studiach nad Holocaustem i w polsko-żydowskim dialogu. Po ukończeniu liceum w Krakowie, wyemigrowała wraz z rodziną w 1959 roku do Kanady. Po uzyskaniu doktoratu z literatury na Uniwersytecie Harwardzkim, wykładała literaturę na wielu uniwersytetach w USA i Wielkiej Brytanii. W latach 1979-1990 była jednym z redaktorów dziennika „New York Times.”Otrzymała wiele prestiżowych nagród i stypendiów, m.in. Stypendium Guggenheima dla literatury faktu i Whiting Writers’ Award.  

zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej