PL EN

Ewa Sonnenberg

Fot. Barbara Ligman

Ewa Sonnenberg

Motyl na śniegu

posłuchaj

Czyta: Katarzyna Gorgoń-Bozik


przeczytaj

Ewa Sonnenberg, „Motyl na śniegu"


dopiero gdy poznamy swoją kosmiczną tożsamość

możemy wchodzić w związki z innymi ludźmi

wzajemną obecnością zagłuszamy to co czujemy do siebie

dlatego odchodzimy wymieniając się gestami

znajdziesz mnie moje ciało będzie leżeć na drodze

jak bezdomny księżyc jak kamień jak mgła jak motyl na śniegu

prawdziwa bliskość jest wtedy gdy między nami otwiera się

nieskończona przestrzeń nie przebędzie jej dotyk

czasami jakieś spojrzenie sprzed kilku tysięcy lat

zanim się pojawił już był

niebo jest zeszytem z rysunkami dziecka

poznać dziecko to poznać siebie

Bóg jest małym chłopcem który niesie srebrną tacę z moją szatą

nic nie trzeba wyjaśniać to wszystko jest obrazem

widzianym z tak bliska jak krew która krąży w żyłach

ukochany dla którego płoną powieki a rzęsy są jak rzeki krwi   

co mam ci podarować żebyś wciąż był przy mnie

co mam ci opowiedzieć

żebyś łączył mnie z historią swojego życia 

kiedyś przekroczymy tę granicę za którą ja i ty już od dawna jesteśmy

Ewa Sonnenberg, „Motyl na śniegu"


zwiń

Ewa Sonnenberg

Urodzona 30 marca 1967 roku, absolwentka Studiów Literacko-Artystycznych na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, później pracowniczka UJ. Zdobywczyni nagrody im. Georga Trakla w 1995 roku, nominowana do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K. I. Gałczyńskiej w 2018 i finalistka tej nagrody w 2016 roku. Autorka licznych tomów poetyckich, w ciągu ostatnich dziesięciu lat wydała Rok Ognistego Smoka (2009), Hologramy (2015) oraz Wiersze dla jednego człowieka (2017). 


zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej