PL EN

Ewa Szelburg-Zarembina

Fotografia przekazana dzięki uprzejmości Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Ewa Szelburg-Zarembina

Gaudeamus

posłuchaj
Czyta Marta Meissner, nagranie zrealizowane we współpracy ze Stowarzyszeniem Radiofonia.
przeczytaj
Fragment udostępniony dzięki uprzejmości Państwowego Instytutu Wydawniczego

Nie wiem, jak mam opisać to miejsce, te sprawy. Jest jak w albumach, jest jak w książkach historycznych i jest zupełnie inaczej. Trudno mi dać sobie radę z tym miastem, a więc i ze wszystkim, co czułam, co wiedziałam aż do znalezienia się w tych dziwnych murach. To tak, jak wtedy przed wojną, za życia Ojca, z tym skamieniałym amonitem, jaki znalazłam w wapiennej skale przy drodze, którą jechaliśmy we troje na Zielone Świątki do Kazimierza, Mamusia pamięta?

„Skamieniały, a świadczy – jak powiedział Kaj – że przed tysiącami lat przewalało się morze tu, gdzie kwitnie łąkami pradolina Wisły między wapiennymi wzgórzami”. Ale z tym miastem jest jeszcze jakoś inaczej. Gdzie się stąpnie, kamień wydaje się ruszać pod nogą, wypychany pięściami żywcem grzebanej historii. Oni, tu urodzeni, jakoś tego nie czują, ale my, przyjezdni z Królestwa, nie zawsze wiemy, jak się poruszać. Mnie się zdarza robić głupstwa. Niechcący. Może dlatego, że jeszczem się nie oswoiła.

Fragment udostępniony dzięki uprzejmości Państwowego Instytutu Wydawniczego
zwiń

Ewa Szelburg-Zarembina

(1899–1986) – pisarka, poetka, autorka znanych utworów dla dzieci i młodzieży. Urodziła się 10 kwietnia 1899 roku w Bronowicach k. Puław jako Irena Szelburg, dzieciństwo spędziła w Nałęczowie. W latach 1919–1922 mieszkała w Krakowie i studiowała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w 1922 roku jako autorka wierszy i bajek dla dzieci. Była pierwszą Kanclerz Orderu Uśmiechu i pomysłodawczynią utworzenia Centrum Zdrowia Dziecka jako pomnika bohaterstwa dzieci. Opracowywała również programy nauczania i podręczniki szkolne. Dla dorosłych czytelników stworzyła m.in. cykl powieści Rzeka kłamstwa, którego ostatni tom, Gaudeamus, zawiera fragmenty oparte na autobiograficznych wspomnieniach z Krakowa. W 1966 roku otrzymała Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości oraz Nagrodę państwową I stopnia. Zmarła 28 września 1986 roku w Warszawie i została pochowana w Nałęczowie.
zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej