PL EN

Julian Przyboś

Julian Przyboś

Znak

posłuchaj
Czyta Julian Przyboś, nagranie z archiwum Radia Kraków
przeczytaj
Wiatr to zgubiony znak ręką,
rózgi brzóz rysowały wicher
i śnieżyło ciemnością,
układała się ciężko
międzygwiezdnymi warstwami
których znak ręką nie rozciął.

W świetle bezlistnym zastygłaś.

W złożach śniegu pochowałaś stopy ciche
i już nigdy nie powtórzę ich na pamięć.

I tyle nocy zasypało cię niezgłębionymi pokładami węgla,
że musiałbym Ziemię
stoczoną na nas dziesięcioma latami
zatrzymać
i wstecz w jednej chwili odwalić,
by odnaleźć twą maskę nietkniętą z przerażonymi oczyma.
zwiń

Julian Przyboś

(1901–1970) Poeta, eseista, redaktor czasopism literackich. Jego życiorys obrazuje, jak skomplikowane bywały losy polskich twórców w XX wieku. Młodzieniec walczący z Ukraińcami o Lwów, a potem z bolszewikami w roku 1920, w Dwudziestoleciu współtwórca awangardy krakowskiej i nauczyciel. Po zajęciu Lwowa przez Sowietów współpracował z radzieckim okupantem. W Krakowie znalazł się w roku 1920 – wstąpił na wydział polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przede wszystkim jednak był to czas nawiązania współpracy z Tadeuszem Peiperem i jego „Zwrotnicą”. Po wojnie, po epizodzie dyplomatycznym (był posłem PRL w Szwajcarii od 1947 do 1951 roku) piastował przez trzy lata stanowisko dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej. Ponoć nudząc się tam śmiertelnie, sporo czasu spędzał w pobliskiej redakcji „Przekroju” przy ulicy Piłsudskiego 19. Karierę bibliotekarską zakończył w roku 1955 i przeprowadził się do stolicy. (ezp)
zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej