PL EN

Juliusz Kaden-Bandrowski

Fotografia przekazana dzięki uprzejmości Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Juliusz Kaden-Bandrowski

Łuk

posłuchaj
Czyta Łukasz Dębski, nagranie zrealizowane we współpracy ze Stowarzyszeniem Radiofonia.
przeczytaj
Wieże Kościoła Mariackiego widać było przez słońce niby przez welon srebrzysty, lekkie zda się z prochu i pyłku utkane, wbite w przestrzeń tak po prostu... Na drugim końcu ulicy w czerwonej czapie starych dachówek, z zielonym guzem u szczytu, błyszczała wieża Floriańska, jak srebrny zrąb, przebity ametystowym cieniem św. Floriana ulatującego wiecznie z siwych kamieni... Jedna strona ulicy obrzucona była tysiącem błysków, druga tonęła w parnych mrokach upału. Stare ciosane pochyło szkarpy domów zdawały się łagodnie łączyć budowle z ziemią łukiem mądrej, wytrawnej cierpliwości.
zwiń

Juliusz Kaden-Bandrowski

(1885-1944) – prozaik i publicysta. Początkowo planował karierę muzyczną – studiował pianistykę, jednakże wypadek spowodował, że porzucił fortepian na rzecz literatury. W 1913 wrócił do Krakowa i został adiutantem Piłsudskiego. Po przewrocie majowym był czołową osobistością życia literackiego, kierował działem literackim w prorządowej Gazecie Polskiej. Szybko zyskał status najważniejszego kronikarza II Rzeczpospolitej. W powieści Generał Barc” (1922) gorzko opisywał realia polityczne odzyskanej ojczyzny, określając je „radością z odzyskanego śmietnika”. Pełnił funkcje prezesa Zarządu Głównego Związku Zawodowego Literatów Polskich. Przez wiele lat związany był z ruchem wolnomularskim. Zginął w Powstaniu Warszawskim. (ms)

zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej