PL EN

Zofia Nałkowska

Fotografia przekazana dzięki uprzejmości Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Zofia Nałkowska

Dzienniki

posłuchaj
Czyta Marta Meissner, nagranie zrealizowane we współpracy ze Stowarzyszeniem Radiofonia.
przeczytaj
A teraz Kraków: maj, pogoda, zieleń, zapach. Te mury, bramy, baszty – to miasto z bajki, urok ponad słowa. Jest równo dwadzieścia lat, jak tu odprawiałam swoją żałosną, młodą wiosnę. (…) Pojechałyśmy na Zwierzyniec taksówką – i tam przejechałam koło domu i ogrodu babci, ale nie zobaczyłam nic, nie poznałam nawet miejsca. Ulica robi się czysta, równa, zabudowana willami, elegancka. Och – jakże mię wzruszały te miejsca śliczne nad Rudawą, którą już przed dwudziestu laty za mej pamięci przetoczono gdzie indziej, w wybrukowane, kamienne łożysko, te wzgórza Salwatora, dziś tak zarosłe drzewami ogrodów, płaskie błonia zielone, pełne ludzi – pamiętne z dzieciństwa, rozległe wówczas jak świat.
zwiń

Zofia Nałkowska

(1884–1954) – wybitna pisarka i publicystka. Urodziła się 10 listopada 1884 roku w Warszawie, wykształcenie zdobywała na pensji oraz na tajnym Uniwersytecie Latającym. Debiutowała w 1898 roku jako poetka w „Przeglądzie Tygodniowym”, w 1906 roku wydała pierwszą powieść Kobiety. Autorka znanych powieści, opowiadań i dramatów, m.in. Granicy, Medalionów, Romansu Teresy Hennert czy Domu kobiet. Przez niemal całe życie pisała Dzienniki, które – odnalezione po jej śmierci i opracowane przez Hannę Kirchner – ukazały się w sześciu tomach. Była działaczką społeczną, członkinią organizacji kobiecych, posłanką na Sejm PRL, współzałożycielką Związku Zawodowego Literatów Polskich, wiceprezeską polskiego PEN-Clubu. Jako jedyna kobieta była członkinią Polskiej Akademii Literatury. Dwukrotnie otrzymała Państwową Nagrodę Literacką (w 1936 i 1953 roku). W Krakowie mieszkała w latach 1909–1910. Zmarła 17 grudnia 1954 roku w Warszawie, pochowano ją na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej