PL EN

Zuzanna Ginczanka

Zuzanna Ginczanka

*** (Non omnis moriar…)

posłuchaj
przeczytaj
Zuzanna Ginczanka
Udźwignąć własne szczęście. Poezje
Wybór, wstęp i opracowanie: Izolda Kiec
Wydawnictwo Brama
Poznań 1991
Non omnis moriar – moje dumne włości,
Łąki moich obrusów, twierdze szaf niezłomnych,
Prześcieradła rozległe, drogocenna pościel
I suknie, jasne suknie pozostaną po mnie.
Nie zostawiłam tutaj żadnego dziedzica,
Niech więc rzeczy żydowskie twoja dłoń wyszpera,
Chominowo, lwowianko, dzielna żono szpicla,
Donosicielko chyża, matko folksdojczera.
Tobie, twoim niech służą, bo po cóż by obcym.
Bliscy moi – nie lutnia to, nie puste imię.
Pamiętam o was, wyście, kiedy szli szupowcy,
Też pamiętali o mnie. Przypomnieli i mnie.
Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb i własne bogactwo:
Kilimy i makaty, półmiski, lichtarze –
Niechaj piją noc całą, a o świcie brzasku
Niech zaczną szukać cennych kamieni i złota
W kanapach, materacach, kołdrach i dywanach.
O, jak będzie się palić w ręku im robota,
Kłęby włosia końskiego i morskiego siana,
Chmury prutych poduszek i obłoki pierzyn
Do rąk im przylgną, w skrzydła zmienią ręce obie;
To krew moja pakuły z puchem zlepi świeżym
I uskrzydlone nagle w aniołów przerobi.
Zuzanna Ginczanka
Udźwignąć własne szczęście. Poezje
Wybór, wstęp i opracowanie: Izolda Kiec
Wydawnictwo Brama
Poznań 1991
zwiń

Zuzanna Ginczanka

Zuzanna Ginczanka (1917–1944) – poetka, satyryczka. Urodziła się 9 marca 1917 roku w Kijowie jako Sara Polina Gincburg w rodzinie zasymilowanych Żydów. Dzieciństwo spędziła w Równem. Debiutowała już w gimnazjum, publikując wiersz Uczta wakacyjna w szkolnej gazetce „Echa szkolne”. W 1935 roku, po maturze, przeprowadziła się do Warszawy. Studiowała pedagogikę na Uniwersytecie Warszawskim. Publikowała w „Wiadomościach Literackich” i „Szpilkach”, była związana ze środowiskiem Skamandrytów. W 1936 roku ukazał się jedyny wydany za jej życia tom poetycki O centaurach. Po wybuchu wojny przeniosła się do Lwowa, skąd musiała uciekać po donosie sąsiadki, którą upamiętniła w wierszu Non omnis moriar. Od 1942 roku ukrywała się w Krakowie i okolicach. Jesienią lub zimą 1944 roku została aresztowana przez gestapo, prawdopodobnie znów w wyniku donosu. Została rozstrzelana na dziedzińcu więzienia przy ul. Czarneckiego w Krakowie lub w obozie w Płaszowie. W 2014 roku ukazał się zbiór jej wierszy pt. Wniebowstąpienie ziemi.

zobacz na mapie
Mapa
< przejdź do strony głównej